In eerdere sessies ontdekte Daniël* al dat rust en contact mogelijk waren, ondanks de constante onrust in zijn hoofd. Er ontstonden steeds meer momenten waarop hij echt kon voelen: ik ben oké. Deze keer gebeurde er iets nieuws: hij begon tijdens de sessie zelf te herkennen wat hij nodig had op het moment dat de spanning opliep.

Wanneer Daniël zich onzeker voelt, raakt hij gemakkelijk verstrikt in piekergedachten en harde oordelen over zichzelf: ik doe het niet goed, ik ben waardeloos, anderen hebben een hekel aan mij. Dat merkte hij ook vandaag, toen hij de sessie begon met een rondje door de rijbak lopen met paard Dani aan het halstertouw. Dani stond regelmatig stil en dat maakte hem direct onzeker. We besloten te onderzoeken of meer in het hier en nu komen hem zou helpen.

In een afgezette rechthoek zette Daniël vier pionnen neer: twee blauwe en twee gele. Eerst deed hij de oefening alleen. Wanneer hij van de ene blauwe pion naar de andere liep, richtte hij zijn aandacht bewust op de fysieke beweging van zijn benen. Hij merkte vrijwel direct verschil. Zijn aandacht zakte uit zijn hoofd en kwam meer in het moment.

Daarna deed hij dezelfde oefening samen met Dani. Maar Dani had duidelijk een ander plan, want al snel bleef ze stilstaan. Daniël leek verlegen met de situatie, maar hij zette door, hij probeerde de oefening “goed” te doen. Dat patroon kende ik inmiddels van hem: wanneer de onzekerheid oploopt, gaat hij harder werken en trekken, om te proberen weer grip op de situatie te krijgen.

Daarom hadden we vooraf al afgesproken wat hij kon doen als Dani stil bleef staan. Hij mocht dan zelf ook even stilvallen. Drie ademhalingen lang. Niets oplossen. Niet trekken. Alleen even aanwezig zijn met het ongemak. Maar toen Daniël daarna weer in beweging probeerde te komen, zette Dani hooguit één stap en hield het dan weer voor gezien. Daniël bleef, zoals afgesproken, trouw stilstaan en probeerde bewust rustig te ademen.

Ik zag van een afstandje dat dit patroon zich meerdere keren herhaalde. Dat bewuste stilstaan bleek voor hem veel moeilijker dan de actieve oefening zelf. Daniël keek me gefrustreerd aan en zei: “Dani wil niet lopen! En eerlijk gezegd maakt die stilte me heel onrustig.”

Maar vlak na die uitspraak leek er ineens iets op zijn plek te vallen. Hij keek naar Dani en zijn blik verzachtte. “Misschien laat ze me juist zien dat ontspannen oké is. Dat stil blijven staan precies is wat ik nu nodig heb.”

Vanaf dat moment veranderde de sfeer. Er hoefde ineens niets meer bereikt te worden. Daniël kreeg weer oog voor zijn omgeving en begon kleine dingen op te merken: de wind door Dani’s manen, haar grappig trillende onderlip, het rustige samen stilstaan. Af en toe liep Dani spontaan een stukje en Daniël volgde haar ontspannen, zonder strijd of dwang.

Toen we na afloop bespraken wat Daniël meenam uit deze sessie, maakte hij direct de vertaalslag naar zijn dagelijks leven. Hij wilde dit thuis gaan toepassen: zijn kat even bewust aaien om te ontspannen, of tijdens het lopen en fietsen zijn aandacht richten op de beweging van zijn benen om minder meegezogen te worden door de piekergedachten.

Dani stond al ontspannen bij ons, maar precies op dat moment liet ze haar hoofd nog verder zakken. Daniël zag het direct en glimlachte.

Ik vroeg wat hij herkende in Dani’s diepere ontspanning. Hij antwoordde: “Ik voel opluchting. Omdat ik nu zelf heb ervaren wat mij helpt als het in mijn hoofd te lastig wordt.”

De oorspronkelijke oefening ging over bewegen van pion naar pion. Maar uiteindelijk bleek het durven stilvallen de meest waardevolle oefening van de dag.

ACT toegepast:
Welke ACT-processen zie je in deze sessie met Daniël? Klik hier voor mijn uitwerking. Meer achtergrondinformatie over de zes ACT-processen vind je hier.

• Contact met het hier en nu: Door zijn aandacht bewust op beweging, ademhaling en lichamelijke sensaties te richten, merkte Daniël dat hij minder werd meegezogen in zijn negatieve gedachten.
• Waarden: Rust, verbinding en zelfzorg kregen vorm in kleine, concrete ideeën voor thuis, zoals bewust vertragen of aandachtig contact maken met zijn kat.
• Toegewijde actie: Ondanks zijn onzekerheid bleef Daniël aanwezig in de oefening en onderzocht hij actief hoe hij deze ervaring buiten de sessies zou kunnen toepassen, bijvoorbeeld door thuis zijn kat bewust te aaien of op bewegingen van zijn lijf te focussen tijdens het fietsen.
• Zelf als context: Daniël kon herkennen wat er in hem gebeurde (onzekerheid, onrust én later opluchting) zonder daar volledig in op te gaan.
• Defusie: Toen Dani bleef stilstaan, merkte Daniël hoe sterk de neiging was om controle te krijgen. Hij ontdekte dat hij de dwingende gedachte om ‘harder te moeten werken’ niet hoefde te volgen om toch rust te vinden.
• Acceptatie: In plaats van de spanning of stilte direct op te lossen, oefende Daniël ermee om even aanwezig te blijven bij het ongemak.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy.


Lees het vorige verhaal van deze cliënt
Terug naar de welkomstpagina van Blossom Balans