Blossom Balans

GZ-psychologe Kirsten deed in de loop van de weken meerdere sessies met twee cliënten. Ik was steeds aanwezig om het welzijn van Blossom te waarborgen. In het vorige bericht vertelde ik over Joop*. Deze keer wil ik jullie voorstellen aan Kaithlyn*. Een jonge vrouw die te maken heeft met complexe problematiek.

De eerste keer was Kaithlyn uiterst schuchter, haar blik vooral op de grond gericht, zachtjes pratend. Maar zodra ze naast Blossom stond, leek er iets in haar houding te verzachten. Blossom’s rustige aanwezigheid werkte kalmerend. Dat eerste contact gaf haar zichtbaar wat lucht.

Een week later verraste Kaithlyn ons enorm. Ze arriveerde vroeg, terwijl Kirsten en ik de afzetting in de rijbak nog aan het opbouwen waren. Ik vroeg of ze Blossom alvast aan het halstertouw mee wilde nemen. Voor ik het wist zag ik haar met Blossom samen door de bak rennen. Het was alsof Kaithlyn even volledig vrij kon zijn van haar zorgen. Dat moment bevestigde opnieuw voor mij hoe krachtig de interactie tussen mens en paard kan zijn.

Ondertussen had Kirsten plannen gemaakt om op reis te gaan. Het idee dat deze sessies zouden stoppen, voelde voor mij niet goed. Ik zag de impact die de samenwerking tussen Blossom en Kaithlyn had, en ik wist het: dit is wat ik wil doen, ik wil dit werk voortzetten.

Ik werkte rond die tijd bijna zes jaar in dezelfde functie. Ik voelde dat het tijd was voor wat nieuws en was daarom met een opleiding van een half jaar gestart die aansloot bij interesses uit mijn vroege carrière. En toen kwamen er ineens kansen op mijn pad om met mijn grote droom aan de slag te gaan. Dat kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan? Ik besloot mijn baan op te zeggen. Ik wist op dat moment niet in wat voor soort constructie ik de sessies zou kunnen voortzetten. Ik had geen duidelijk plan, maar ik wist gewoon dat ik een verschil wilde blijven maken, samen met Blossom. Ik rondde de opleiding wel af, want daar zou ik altijd “later” nog iets mee kunnen doen, mocht mijn avontuur op niets uitlopen.

Met Kaithlyn sprak ik af dat we de sessies zouden voortzetten. Kirsten en ik waren het erover eens dat het belangrijk was om dit zorgvuldig over te dragen. Daarom besloten we dat ik in haar aanwezigheid mijn eerste sessie met Kaithlyn zou doen. Tijdens die sessie gebeurde iets bijzonders, wat me alleen maar zekerder maakte van mijn keuze. In mijn volgende blogbericht vertel ik daar meer over.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy.

Wil je lezen hoe de volgende sessie met Kaithlyn ging? Klik dan hier.

— terug naar de welkomstpagina 
 

Soms komen de meest bijzondere kansen zomaar op je pad. Een vriendin stuurde me een oproep door van GZ-psycholoog Kirsten Sloot, die een plek en een paard zocht om paardentherapie toe te voegen aan haar behandelmethodes. Haar bericht triggerde iets in mij. Hoe mooi zou het zijn als Blossom en ik haar hiermee konden helpen? Onze locatie zou goed bereikbaar zijn voor cliënten, en ik zou dat op mijn vrije dag kunnen faciliteren.

Kirsten maakte kennis met Blossom en mij. Het klikte wederzijds en ze wilde graag paardondersteunde therapie geven samen met Blossom. We spraken af dat ik tijdens de sessies aanwezig zou zijn om het welzijn van Blossom te bewaken en ik zou zorgen dat Blossom op tijd op de plek van de sessies aanwezig was en haar na afloop terug naar de wei brengen.

Zo planden we onze eerste sessie, met haar cliënt Joop*, met wie ze al een jaar werkte. Joop had een verleden met trauma’s en zat vast qua gevoelens. Kirsten had van alles geprobeerd: reguliere gesprekken, EMDR, wandeltherapie. Niets had hem dichter bij zijn gevoel gebracht.

Tijdens de eerste sessie mocht Joop contact maken met Blossom. Terwijl ik op afstand observeerde, zag ik hoe hij langzaam naar haar toeliep. Binnen een kwartier gebeurde er iets bijzonders. Joop stond rustig bij Blossom, met zijn rug naar me toe. Ik kon het gesprek tussen Joop en Kirsten niet horen. Aanwezig zijn bij Blossom bleek iets in Joop losgemaakt te hebben dat nog met geen enkele andere therapie was gelukt. “Voor het eerst in jaren heb ik mijn verdriet kunnen toelaten. Het paard sloeg haar hals en hoofd om mij heen en ik kon haar steun voelen. Ik vond het wel erg spannend en intens, maar met het paard voelde het wat draaglijker.”

Het verloop van de sessie maakte het diepe indruk op mij. Het liet me zien hoe krachtig de aanwezigheid van een paard kan zijn in therapie. Deze ervaring was een belangrijke eerste stap in mijn reis om paardentherapie onderdeel van mijn werk te maken. In mijn volgende blog vertel ik onder andere hoe deze samenwerking mij op die reis heeft geholpen.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy. 

— terug naar de welkomstpagina