Soms valt ineens alles op z’n plek als je een droom hebt. De droom om mijn prachtige Tinkermerrie Blossom in te zetten om mensen een stapje verder te kunnen helpen in hun leven.

Sinds januari 2023 genieten Blossom en ik elk weekend van een wandeling in de natuur met Feike. Feike zit dan op de rug van Blossom en een van zijn ouders wandelt mee. Feike is een jongen met het Syndroom van Down en ASS. Hij praat niet, maar de non-verbale communicatie tussen hem en mijn paard is prachtig om te ervaren. Zijn belevenis van de weersomstandigheden is aanstekelijk. Door Feike’s ogen is bijvoorbeeld regen magisch.

Toen ik Feike leerde kennen was hij 9 jaar. Hij reed toen wekelijks op Gracia, de mini Shetlander van een stalgenootje, maar daar werd hij te groot voor.

Het leek mij geweldig om Blossom voor de wekelijkse wandelingen te gaan inzetten. Ze is heel rustig en geduldig. Blossom en ik wandelden een aantal keren mee, zodat Feike aan ons kon wennen.

Toen was het tijd voor de overstap. Mijn man ging mee, zo konden we zowel Blossom als de minishet meenemen. Beide ouders van Feike waren erbij, en ook zijn broertje en zusje waren van de partij.

Feike heeft een hekel aan iets op zijn hoofd, maar vanwege zijn veiligheid was het voor mij een vereiste dat hij een cap op had. Dat zou een uitdaging kunnen zijn. Broertje deed het voor, hij liet zien hoe je op Blossom rijdt met cap op. Daarna was het Feike’s beurt. Hij wilde inderdaad de cap niet op, dus ja, hoe los je dat op? We besloten om hem wel op Blossom te zetten, maar zodra hij erop zat, hebben we hem duidelijk gemaakt dat we pas gingen lopen als hij de cap op had. Daarna hebben we de cap op zijn hoofd gedaan en ondanks de tranen met tuiten hebben we Blossom in beweging gezet. En hoe mooi, het huilen stopte snel!

Tijdens de wandeling is er altijd een stop, op een plek waar even gespeeld kan worden, los van het paard. We waren heel benieuwd of Feike na de pauze weer op Blossom wilde. Tot ons grote genoegen ging het opstappen zonder moeite. Hij had de cap zelfs al op voordat hij er weer op ging!  Ook bleek Blossom haar rol heel goed op te pakken. Ze is dus geschikt bevonden als wandeltherapiepaard. Sindsdien wandelen we elk weekend door weer en wind.

Deze ervaringen met Feike bevestigden voor mij hoe bijzonder de samenwerking tussen mens en paard kan zijn. Het liet me zien dat een paard niet alleen een vriend, maar ook een echte coach kan zijn.

Rond dezelfde tijd kreeg ik nog een geweldige kans. Daarover vertel ik meer in mijn volgende blog!

— terug naar de welkomstpagina