Toen Yvon* en ik elkaar voor de tweede keer zagen voor een sessie paardencoaching, had ik Dani meegenomen. Het leek mij fijn om een tweede paard in te kunnen zetten, zodat ik Blossom af en toe vrij kon geven. Dani staat op dezelfde pensionstal als Blossom, ze is ook een Tinker en heeft op de vorige pensionstal bij Blossom in de kudde gestaan, dus ik kende haar al vrij goed. Ik dacht dat ze heel geschikt zou zijn als coachpaard, maar dat wilde ik graag uitproberen. Yvon vond het goed als ik dat tijdens haar sessie ging doen.  

Ze mocht eerst contact met Dani maken. Er was verbinding en dat voelde goed.

Op het moment dat ik aanstalten maakte om terug te komen op waar we de vorige sessie waren geëindigd, gebeurde er iets bijzonders. Dani ging tussen Yvon en mij in staan, maar op zo’n manier dat ze heel dicht bij Yvon stond. Ik kon Yvon’s hoofd nog net zien. Dat vond ik opvallend. Ik vroeg haar eerst of ze zich veilig voelde dat Dani zo dichtbij haar stond. Ze zei dat het prima was. Daarna vroeg ik wat het voor haar betekende. “Het voelt alsof ze me wil beschermen,” antwoordde ze. Ik vroeg waar Dani haar voor zou willen beschermen. “Ik ben bang dat ik heel verdrietig word”.  Ik besloot de vragen die ik haar wilde gaan stellen even te laten rusten, omdat het niet het juiste moment leek. We gingen eerst een oefening doen die haar kon helpen ontspannen in het hier en nu. Dat lukte en daarna voelde het goed voor Yvon als ik haar wat vragen zou gaan stellen. Prompt maakte Dani ruimte. Ik kon Yvon weer helemaal zien.

Ik vroeg haar of ze wat er in de vorige sessie was gebeurd misschien zou kunnen uitbeelden met de materialen die in de rijbak beschikbaar waren. Dat wilde ze wel en ze ging zorgvuldig aan de slag.

Toen ze klaar was, keek ze van een afstandje naar wat ze had neergelegd. Ze legde uit wat alles betekende. Ze was verrast dat er toch ook ruimte was voor degene die haar in het verleden zo afstootte en dan weer aantrok. Dit inzicht gaf haar lucht.

Toen ik Yvon na afloop vroeg hoe ze vond dat Dani het had gedaan, gaf ze toe dat ze het best spannend vond om een sessie met een ander paard te doen. Zo lief en zacht als Blossom, dat kon toch geen enkel ander paard evenaren? Maar het tegendeel was waar. Yvon voelde dat Dani er helemaal voor haar was, dat ze haar had gesteund, en ze vond het fijn dat ze net zo rustig en lief was. Hiermee sloten we de sessie af. Yvon bedankte Dani en ze ging met nieuwe inzichten naar huis.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy.

Wil je weten hoe Yvon’s eerste sessie ging? Klik dan hier.

— terug naar de welkomstpagina 
 

Baanbrekend Perspectief is een loopbaanontwikkelingsprogramma voor mensen van 55 jaar en ouder. Het is onderdeel van een grootschalig project in het Noorden van het land, met als doel krachten en talenten van de oudere werknemers zolang mogelijk in zowel een professionele als maatschappelijke setting te kunnen inzetten.

Het loopbaanontwikkelingsprogramma bestaat uit tien modules. Op de negende dag van het traject kregen de deelnemers een out-of-the-box ervaring aangeboden, waaronder een kennismaking met paardencoaching. Samen met mijn collega Ieke Kater van Kater&Co Coaching organiseerden we daarom een workshop, op haar locatie. Er waren negen deelnemers aanwezig.

Na een korte uitleg aan de hele groep over paardencoaching vanuit onze visie, kreeg iedereen de kans om deel te nemen aan een individuele minisessie om kennis te maken met paardencoaching. De sessies vonden plaats in een afgezet stuk weiland, dat dient als rijbak. In de ene helft van die rijbak ging Ieke met de helft van de groep aan de slag met haar stoere paard Binck. De anderen werkten onder mijn leiding met Pluisje, een eigenwijze Shetlander. Omdat Pluisje klein genoeg is om onder de omheining door te lopen, hielden we haar de hele sessie aan een lang halstertouw. Ze bleef steeds dichtbij de betreffende deelnemer, waardoor ik mooi op een afstandje kon blijven. Pluisje had vooral oog voor het gras. Ik vond dat een interessant uitgangspunt en was benieuwd hoe de deelnemers daarop zouden reageren.

Elke deelnemer begon met het maken van contact met Pluisje. Na een tijdje vroeg ik hoe het voelde om zo bij haar te staan, en daarna stelde ik gerichte vragen over het loopbaantraject, zoals waar de deelnemer nu stond en welke dilemma’s de deelnemer eventueel nog ervaarde. Iedere sessie duurde ongeveer een kwartier, en daarna kreeg de deelnemer zelf de ruimte om even te landen. De andere deelnemers hadden vanaf de zijlijn meegekeken en mochten na afloop kort delen wat ze hadden waargenomen.

Tijdens de eerste sessie probeerde de deelnemer Pluisje’s aandacht te trekken door haar te aaien. Dit bracht een thema naar boven over het zoeken naar verbinding en bevestiging. Ik nodigde haar uit om Pluisje mee te nemen naar een zonnigere plek in de bak. Toen ze dat had gedaan en er op reflecteerde, kwam ze tot het inzicht dat er weinig zou gebeuren zolang ze bleef afwachten. Ze moest zelf het initiatief gaan nemen.

De tweede deelnemer liet Pluisje rustig grazen en ze aaide haar af en toe. Dat paste bij haar situatie: ze had momenteel een zware zorgtaak en handelde vooral reactief. Deze sessie hielp haar erkennen dat het prima is om soms even niets te willen veranderen.

Tijdens de derde sessie keek de deelnemer eerst van een afstandje toe naar de grazende Pluisje, maar werd daar onrustig van en voelde de behoefte om te gaan lopen. Toen ze zich voornam om een rondje met Pluisje te lopen zonder dat Pluisje tussendoor zou grazen, lukte dat. Dit gaf haar het inzicht dat het goed is om minder te denken en meer te doen.

De vierde deelnemer zat met een dilemma over haar werkleven. Ik nodigde haar uit om zich voor te stellen hoe het zou voelen als ze wél in actie kwam en om met die intentie een rondje met Pluisje te lopen. Toen dat lukte, voelde ze dat als een overwinning en realiseerde ze zich dat ze zelf het initiatief moet nemen om verandering te brengen.

Aan het eind van de workshop schreven de deelnemers hun belangrijkste inzicht op een mooie kaart en wisselden ze hun ervaringen uit met iemand uit de andere groep. Tijdens de gemeenschappelijke afsluiting gaven ze terug dat ze zich welkom voelden, het goed georganiseerd vonden en het als waardevol hadden ervaren en dat het stof tot nadenken gaf.

Voor mezelf was dit ook een waardevolle ervaring. Ik vroeg me vooraf af hoe het zou werken, een pony die de hele tijd op het gras liep, aan een halstertouw. Ik lette extra op haar welzijn, omdat ze niet zomaar uit de sessie kon lopen. Het was mooi om te zien hoe relaxt Pluisje was en hoe verschillend de ontmoetingen met Pluisje verliepen. Zelfs aan een halstertouw had haar aanwezigheid veel impact. En Pluisje? Die heeft al grazend weer nuttig werk gedaan!

— terug naar de welkomstpagina 
 

Yvon* was zichtbaar gespannen toen ze de rijbak instapte. Ze had nog niet eerder een paardencoachsessie gedaan. Ook al wist ze dat Blossom heel rustig en lief is, ze vond het spannend omdat ze niet wist wat er zou gaan gebeuren.

Ze mocht eerst contact gaan maken. Maar wat als Blossom helemaal geen contact zou willen? Yvon liep aarzelend naar haar toe. Blossom reageerde geïnteresseerd, maar liep daarna van Yvon vandaan en bleef een eindje verderop staan.

Toen we bespraken wat Yvon had gevoeld en gemerkt tijdens het contact maken, kwam Blossom er bij staan, maar al snel liep ze ook weer weg. Ze liep een rondje, kwam terug, stond even bij ons stil en vertrok daarna opnieuw. Toen dit voor de derde keer gebeurde, benoemde ik wat er gebeurde, dat dit een soort patroon leek en vroeg aan Yvon of het haar iets zei. Yvon zuchtte. “Ik weet allang waar dit over gaat”, zei Yvon zacht. Ik nodigde haar uit om er over te vertellen. Het had te maken met de situatie waarin ze was opgegroeid. Ze had zich vaak afwisselend afgestoten en aangetrokken gevoeld door mensen die dicht bij haar stonden. En dat ze met die ervaring nog iets te doen had, maakte Blossom haar op niet heel subtiele wijze duidelijk.

Ze besefte dat haar verleden haar nog steeds beïnvloedde, vooral in de relaties die nu belangrijk voor haar zijn. Ze wilde meer durven vertrouwen, maar dat voelde nog als een grote stap. Ik voelde dat er iets belangrijks was aangeraakt en dat haar inzicht voldoende was om het daar bij te laten. Ik vroeg Yvon of het okay was om de sessie hiermee af te sluiten. Dat vond Yvon goed. Soms is één inzicht genoeg om iets in beweging te zetten. Ze bedankte Blossom en we spraken af om elkaar over een aantal weken nog eens te zien.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy.

Wil je lezen hoe Yvon’s tweede sessie ging? Klik dan hier.

— terug naar de welkomstpagina 
 

Bij de kennismaking vertelde Kim* dat ze worstelde met verschillende delen van zichzelf en hoe die zich tot elkaar verhielden. Tijdens ons gesprek stonden de twee shetlanders, Iwan en Igor, en het paard Valente in de rijbak. Ze observeerden ons vanaf een afstandje. Er lagen balkjes, pionnen, en andere voorwerpen langs de kant.

Ik nam Kim mee de rijbak in en vroeg haar of ze voorwerpen wilde uitzoeken die de verschillende delen waarover ze net had verteld zouden kunnen representeren. Kim was bekend met systemische opstellingen, en vond het geen gekke vaag.

Ze koos twee pionnen en twee balken. Een groene pion als symbool voor haar kern, stevig en helder. Een blauwe pion stond voor haar emotionele kant, een gele balk voor haar analytische en rationele zelf. Ze koos een rode balk voor haar kritische stem, de kant van haar die haar vaak tegenhield. Toen ze de balk oppakte, mompelde ze ‘Stom’. De afwijzing lag er dik bovenop.

“Wil je de balken en pionnen op zo’n manier neerleggen dat het goed voelt voor jou?”, vroeg ik vervolgens. Zorgvuldig plaatste ze de vier voorwerpen in de bak. Eerst zette ze beide pionnen neer. Daarna legde ze balken neer. Die lagen parallel, maar niet helemaal overlappend. De gele balk lag namelijk dichter bij haar kern dan de rode, een weerspiegeling van hoe haar rationele kant altijd een stapje dichterbij mocht komen dan de stem die haar onzeker maakte. Dat kritische deel had jarenlang de overhand gehad. Dit deel wilde niet dat ze naar haar gevoel luisterde, het duwde haar telkens weer terug naar denken, analyseren, controleren.

Ik liet haar even kijken. “Hoe voelt het nu, zoals je jouw verschillende delen nu ten opzichte van elkaar hebt geplaatst?”, vroeg ik. Even bleef ze stil, maar toen verschoof ze de pionnen naar de andere kant—weg van de rode balk, naar het uiteinde van de gele. Het voelde voor Kim meteen beter. Alsof er wat ruimte kwam.

“En hoe zou je willen dat het is?” vroeg ik.

Kim dacht niet lang na. Met een stevige schop duwde ze beide balken opzij. Het kritische deel en het rationele deel verdwenen uit de opstelling. Alleen haar kern en haar emoties bleven over. De twee pionnen stonden dicht bij elkaar, zonder afleiding, zonder ballast.

Iwan kijkt normaal gesproken van een afstand toe. Deze keer bleven de andere twee staan en kwam juist hij in beweging. Hij stapte resoluut naar voren en gaf de blauwe pion een duw met zijn neus. De pion viel om. Even leek hij tevreden, maar toen knabbelde hij er aan. Vervolgens wendde hij zich tot Kim. Hij duwde zijn zachte neus tegen haar jas, hapte in de stof van haar broek, snuffelde aan haar schoenen. Opdringerig, alsof hij haar aandacht opeiste.

Kim keek naar hem en zuchtte. “Ja, precies zoals mijn emoties dat doen,” merkte ze op.

Vervolgens liet ze haar blik over de opstelling gaan—de balken uit de weg, Iwan die tussen de twee pionnen stond, knabbelend aan haar kleren, haar kern die fier overeind stond en andere pion die om lag, maar wel dichtbij was. “Hoe is het om dit zo te zien?”, vroeg ik. Ze haalde diep adem. “Dat mijn kern genoeg is,” zei ze zacht. “Zonder die ballast. Dat is genoeg.”

Alsof hij haar bevestigde, stopte Iwan met zijn irritante geknabbel. Hij liet zijn hoofd zakken en bleef rustig naast haar staan. Zijn achterbenen stonden pal naast de groene pion, zijn lijf precies tussen haar en haar kern in.

Kim glimlachte en legde een hand op zijn hals. “Zie je dat?” zei ze, bijna meer tegen zichzelf dan tegen mij. “Hij verbindt de pion en mij. Alsof hij wil zeggen dat mijn kern goed is zoals die is.” We bleven nog even zo staan. Iwan bewoog zich niet meer. Zijn aanwezigheid was kalm, geaard. Alsof alles op z’n plek was gevallen. Kim had haar antwoord gevonden. Haar kern was voldoende. En dat besef voelde lichter dan ooit.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy.

— terug naar de welkomstpagina