Twee jaar geleden maakten Blossom en ik een bijzonder uitstapje, we gingen namelijk op bezoek bij een afdeling van Lentis! GZ-psychologe Kirsten gaf destijds samen met Blossom paardondersteunde sessies. Wil je meer lezen over Kirsten’s sessies met Blossom? Hier vind je mijn eerste bericht daarover.

Kirsten had cliënten voor wie een activiteit buiten het terrein niet haalbaar was. Ze dacht dat het voor hen fijn zou zijn als ze toch kennis zouden kunnen maken met Blossom. 

Op het terrein voor het gebouw hadden we een stukje afgezet met paaltjes en draad waar Blossom in kon staan. Al snel kwamen meerdere cliënten nieuwsgierig naar buiten. Verhalen over hun eigen ervaringen met paarden kwamen los. Sommigen vonden het fijn om even te aaien en anderen bleven op een afstandje naar het tafereel kijken. Eén mevrouw die vroeger veel met paarden had gedaan, wilde wel een rondje met Blossom lopen. Ze begon onzeker, maar je kon duidelijk zien dat ze ervaring had. Bij het tweede rondje zagen we haar met een trots gezicht en Blossom liep ontspannen met haar mee.

Voor cliënten voor wie zelfs de stap om naar buiten te groot was, stelde Kirsten tot mijn verrassing voor om Blossom binnen het gebouw te introduceren. Misschien ken je ze wel, van die filmpjes met therapiedieren in ziekenhuizen… Ineens deed ik dat zelf!

Blossom liep vol vertrouwen met me mee naar binnen en reageerde nieuwsgierig op mensen die haar wilden aaien. Ik was enorm trots op haar dat ze zo kalm en open was.

Toen we later weer buiten waren, werd Blossom onrustig. Het werd tijd om terug te gaan naar haar vriendjes in de wei. We namen afscheid en liepen samen terug. 

Soms blijven zulke ontmoetingen lang hangen — bij cliënten, collega’s én bij mijzelf. Zo sprak ik recent een cliënt die zich het bezoek van twee jaar geleden nog levendig herinnerde. Ook iemand van de verpleging begon meteen te lachen toen het ter sprake kwam. Ze vertelde dat één van de collega’s zich toen druk had gemaakt over de vraag “Wat als het paard gaat plassen of mesten?”. Die vraag had ik Kirsten toen ook gesteld voordat we naar binnen gingen, en ze zei dat het geen probleem was, omdat er zeil op de vloer lag, dus een ongelukje zou zo weer opgeruimd kunnen worden. 

Het was dus een waardevolle ervaring die ik niet snel vergeet. Tegelijk was het ook een flinke onderneming. Zo was het heen en terug samen zo’n anderhalf uur lopen en op de locatie moesten er praktische zaken geregeld worden. Niet veel later vertrok Kirsten bij deze locatie, en daarmee bleef het bij dit ene bijzondere bezoek.

— terug naar de welkomstpagina

Toen Blossom en ik Daniël* voor het eerst ontmoetten, was zijn persoonlijk begeleider meegekomen. Daniël vond zo’n eerste keer namelijk best spannend. We bespraken eerst wat paardentherapie kan betekenen en welke thema’s voor Daniël belangrijk zijn: meer in het hier en nu zijn, beter zijn grenzen aangeven en meer zelfvertrouwen krijgen. Daniël vertelde dat hij het heerlijk vindt om buiten te zijn en dat hij graag weer dat vrije, onbezorgde gevoel van vroeger wil terugvinden.

Tijdens de sessie stond Blossom los in een afgezette rechthoek in de rijbak. De eerste opdracht aan Daniël was om contact te maken met Blossom zonder haar aan te raken. Toen Daniël de rechthoek in stapte, kwam Blossom direct naar hem toe. Ze volgde hem tot twee keer toe toen hij naar een andere plek liep. Toen hij daarna weer een ander plekje opzocht, bleef Blossom staan.

Ik liep naar Daniël en vroeg wat hij bij zichzelf merkte. Hij gaf aan dat hij zich op dat moment wat dromerig voelde en dat het minder prettig was omdat het op die plek minder zonnig was. En het leek hem logisch dat Blossom in het zonnetje was blijven staan.

We deden oefeningen om meer in het hier en nu te komen, zodat er meer ruimte kwam voor een nieuwe verbinding met Blossom, maar dat was lastig voor Daniël. Ik vertelde wat ik had gezien en legde uit dat paarden altijd direct en eerlijk reageren op wat iemand uitstraalt en dat Blossom bleef staan, kon te maken hebben met dat Daniël uit contact raakte. Toen we dit samen bespraken, realiseerde Daniël zich dat hij in het begin wel in contact was met Blossom, maar daarna meer bezig was met wat zijn begeleider en ik van hem zouden vinden. Dit patroon herkende hij ook uit andere situaties, waarin hij vaak bezig is met wat anderen van hem denken. Dit maakt het moeilijk voor hem om echt bij zichzelf te blijven.

Dat Blossom bleef staan toen Daniël uit contact raakte, liet hem heel direct voelen hoe het verschil tussen ‘in contact zijn’ en ‘in je hoofd zitten’ zich uit in gedrag. Dit soort directe feedback maakt paardencoaching zo krachtig: paarden laten feilloos zien wanneer iemand uit verbinding raakt, zonder oordeel, maar puur vanuit instinct.

Het inzicht dat Blossom Daniël had gegeven, vormt een mooi startpunt voor de volgende sessie. Daarin gaan we verder onderzoeken hoe Daniël meer in contact met zichzelf kan blijven.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy.

— terug naar de welkomstpagina

Tijdens mijn werk met Blossom zijn er momenten die me telkens weer laten beseffen hoe krachtig haar aanwezigheid is. Vandaag deel ik een verhaal over Kaithlyn*. Ik heb haar in het vorige verhaal al voorgesteld. Wil je dat verhaal eerst lezen? Klik dan hier.

De eerste sessie die ik zelf met haar en Blossom deed, maakte diepe indruk op mij en, zoals later bleek, ook op haar.

Ontspannen
Bij aankomst vertelde Kaithlyn aan GZ-psychologe Kirsten en mij dat ze net een paar moeilijke weken achter de rug had en dat ze Blossom’s steun hard nodig had. Haar doel was klein maar krachtig: zich iets minder depressief voelen en wat vrolijker worden.

Vervolgens ging ik met Kaithlyn aan de slag, terwijl Kirsten, zoals afgesproken, op een afstandje zou observeren.

We begonnen met eenvoudige oefeningen in de rijbak. Eerst liet ik Kaithlyn met Blossom lopen zonder halstertouw—aangemoedigd door het vertrouwen dat Blossom haar gaf. Hoewel het uitdagend was, lukte het! Ik vond het bijzonder om de verbinding tussen hen beide te zien.

Daarna stapten we over op ontspanningsoefeningen. Blossom stond geduldig stil. Kaithlyn hing over Blossom’s rug, met haar voeten nog op de grond, en de focus op haar ademhaling. Het bracht een rust die bijna tastbaar was. Daarna klom ze op Blossom’s blote rug, iets dat ze heel spannend vond. Maar langzaam, stapje voor stapje, kwam er steeds meer ontspanning.

Een moment van verbinding
Terwijl Kaithlyn op Blossom zat, haar armen om Blossom’s nek geslagen, merkte ik hoe de spanning van haar afgleed. Hoe mooi was dat? Ze knuffelde Blossom zonder woorden, luisterend naar de stilte en voelend hoe haar eigen ademhaling synchroniseerde met die van Blossom.

Een stap vooruit
We sloten de sessie af met een dikke knuffel voor Blossom en een reflectie op wat Kaithlyn meeneemt uit deze sessie. Ze zei dat ze nu wist dat ze momenten van rust en kracht kan vinden in de tijd met Blossom. Dat was voor haar een enorme stap.

Later schreef Kaithlyn in haar reflectieverslag:
“Afgelopen twee weken ging het niet goed met mij en dacht ik alleen rust te vinden in destructief gedrag en in de dood. Maar vandaag op Blossom heb ik de ultieme rust gevonden toen ik op haar rug lag. Het was een prachtige sessie met een mooi besef dat ik ook rust en kracht uit andere dingen kan halen.”

Deze indrukwekkende impact bevestigde opnieuw dat het een goede keuze was om mijn carrière om te gooien, om samen met Blossom meer mensen zoals Kaithlyn te kunnen helpen.

* Persoonlijke details van de cliënt zijn veranderd vanwege privacy.

— terug naar de welkomstpagina