Twee jaar geleden maakten Blossom en ik een bijzonder uitstapje, we gingen namelijk op bezoek bij een afdeling van Lentis! GZ-psychologe Kirsten gaf destijds samen met Blossom paardondersteunde sessies. Wil je meer lezen over Kirsten’s sessies met Blossom? Hier vind je mijn eerste bericht daarover.
Kirsten had cliënten voor wie een activiteit buiten het terrein niet haalbaar was. Ze dacht dat het voor hen fijn zou zijn als ze toch kennis zouden kunnen maken met Blossom.
Op het terrein voor het gebouw hadden we een stukje afgezet met paaltjes en draad waar Blossom in kon staan. Al snel kwamen meerdere cliënten nieuwsgierig naar buiten. Verhalen over hun eigen ervaringen met paarden kwamen los. Sommigen vonden het fijn om even te aaien en anderen bleven op een afstandje naar het tafereel kijken. Eén mevrouw die vroeger veel met paarden had gedaan, wilde wel een rondje met Blossom lopen. Ze begon onzeker, maar je kon duidelijk zien dat ze ervaring had. Bij het tweede rondje zagen we haar met een trots gezicht en Blossom liep ontspannen met haar mee.
Voor cliënten voor wie zelfs de stap om naar buiten te groot was, stelde Kirsten tot mijn verrassing voor om Blossom binnen het gebouw te introduceren. Misschien ken je ze wel, van die filmpjes met therapiedieren in ziekenhuizen… Ineens deed ik dat zelf!
Blossom liep vol vertrouwen met me mee naar binnen en reageerde nieuwsgierig op mensen die haar wilden aaien. Ik was enorm trots op haar dat ze zo kalm en open was.
Toen we later weer buiten waren, werd Blossom onrustig. Het werd tijd om terug te gaan naar haar vriendjes in de wei. We namen afscheid en liepen samen terug.
Soms blijven zulke ontmoetingen lang hangen — bij cliënten, collega’s én bij mijzelf. Zo sprak ik recent een cliënt die zich het bezoek van twee jaar geleden nog levendig herinnerde. Ook iemand van de verpleging begon meteen te lachen toen het ter sprake kwam. Ze vertelde dat één van de collega’s zich toen druk had gemaakt over de vraag “Wat als het paard gaat plassen of mesten?”. Die vraag had ik Kirsten toen ook gesteld voordat we naar binnen gingen, en ze zei dat het geen probleem was, omdat er zeil op de vloer lag, dus een ongelukje zou zo weer opgeruimd kunnen worden.
Het was dus een waardevolle ervaring die ik niet snel vergeet. Tegelijk was het ook een flinke onderneming. Zo was het heen en terug samen zo’n anderhalf uur lopen en op de locatie moesten er praktische zaken geregeld worden. Niet veel later vertrok Kirsten bij deze locatie, en daarmee bleef het bij dit ene bijzondere bezoek.
Blossom Balans 