Toen ik zag hoe de GZ-psychologe Kirsten met Blossom samenwerkte, wist ik: dit is wat ik wil doen. Kirsten’s cliënten hadden te maken met complexe en langdurige psychiatrische problematiek. Wat er tijdens de sessies gebeurde, leek soms klein. Voor sommigen was het al een enorme prestatie om simpelweg op de afspraak te verschijnen. De focus lag op ontspanning, op even alles vergeten. Ik zag hoe waardevol deze manier van werken was en voelde dat dit bij mij paste.
Een brede basis
Mijn achtergrond hielp daarbij. Ik ben opgeleid als psycholoog en heb 8,5 jaar gewerkt als leidinggevende in het hoger beroepsonderwijs. Wat mij daarin het meeste energie gaf, was de mensenkant: coachen, begeleiden en teamleden helpen groeien. Ik begeleidde regelmatig medewerkers, ook vanuit andere teams, die na een burn-out re-integreerden. Als leidinggevende verdiepte ik me in verschillende coachmethodes, zoals progressiegericht coachen en socratische gespreksvoering. Daarbij leerde ik hoe belangrijk het is om kleine stappen te benadrukken, goede vragen te stellen en iemands bredere context mee te nemen. Daarnaast kreeg ik vaak te horen dat ik goed kon luisteren en analyseren, iets dat in coachend werk onmisbaar is.
Naast deze professionele ervaring heb ik ook altijd een sterke band met paarden gehad. Vanaf jonge leeftijd was ik een ‘paardenmeisje’ en verdiepte ik me in paardengedrag en grondwerk. Ik ervaarde zelf hoe krachtig de verbinding met een paard kan zijn. Toen ik een keer iets verdrietigs had meegemaakt, voelde ik dat verdriet pas echt toen ik bij Blossom was. Paarden geven duidelijke feedback – als je bijvoorbeeld wilt oefenen met het innemen van een stevige leiderschapsrol, laat een paard je direct weten of dat lukt. Of een paard waar je mee loopt kan ineens stil gaan staan of weglopen als je teveel in je hoofd zit in plaats van in het hier-en-nu bent. Precies dát maakt ze zo waardevol in coaching: zonder woorden, maar met hun pure reacties, laten ze je zien wat er van binnen speelt.
Van gevoel naar praktijk
Met al deze bagage wist ik: dit werk past bij mij. Ik zag hoe waardevol de sessies waren voor cliënten en hoe de rust en het contact met Blossom hen hielp om even los te komen van hun dagelijkse worstelingen. Dat motiveerde me des te meer om dit werk professioneel op te pakken. Met mijn achtergrond als psycholoog, mijn ervaring als coach en leidinggevende, én mijn kennis van paardengedrag, wist ik dat ik met mijn brede basis veel te bieden had. Tegelijkertijd wilde ik blijven leren en mezelf verder scholen om dit werk zo goed mogelijk te doen. Mijn enthousiasme werkte aanstekelijk, en de zorgorganisatie zag de meerwaarde van mijn brede achtergrond. Ze gaven me het vertrouwen om dit deel van het werk van Kirsten over te nemen (ze zou immers op reis gaan, zie een vorige blog) en om deze werkwijze verder te ontwikkelen binnen hun setting.
Om mijn kennis te verdiepen, volgde ik een basisopleiding paardencoaching. Deze was vrij cognitief ingestoken, terwijl ik merkte dat mijn cliënten het vaak al moeilijk vonden om überhaupt te voelen, laat staan te benoemen wat ze ervoeren. Hoe meer ik me verdiepte in wat andere paardencoaches doen, hoe meer ik gecharmeerd werd van Acceptance and Commitment Therapy (ACT), een evidence-based methode die mensen helpt om op een flexibele manier met hun gedachten en gevoelens om te gaan. In plaats van te vechten tegen moeilijke emoties, leren ze om deze te accepteren en hun aandacht te richten op wat écht belangrijk is. Ik merkte dat ik intuïtief al veel elementen hiervan toepaste in mijn sessies, en het was verrijkend om hier bewust taal en structuur aan te geven. Deze methode gaf me een kader en een taal om er met anderen over te kunnen sparren en mijn aanpak verder te verfijnen.
Mijn eerste ervaringen als paardencoach bevestigden wat ik al voelde: dit werk raakt me, omdat ik zie wat het bij mensen teweegbrengt. En dit is pas het begin.